Sofrat ulqinake na i ke zbukuru
Nikoqiret tona sa na i ke madhnu
Peshkatarit tonë faqen e bardhë ia ke qitë
N’knetën e Kalimërës hana tuj ba dritë
Rrjetat tuj i hedh me fener tana antë
Sa shumë t’mashtrun ata burrat me namë
N’rrjetë o peshk i bukur sa herë je ngatrru
Kangën e detit t’tërbumun me mall tuj ta k’nu!
Oooo ti o det’ o ti uj i njelm
Detar na i çove ma të mirët djelm!
Djelmtë ma të mirë kapetana n’vapora
Tuj ça shkumën e detit tuj prit me u lidhë kunora.
Unazën n’gisht tuj ia vu fisnikes që me mall e pret
Nanës e babës plak me ia lanë amanet!
Njalën kur ta xeni aman mos e lëndoni
Vajzës që fejova ke dera porosinë m’ja çoni
Kallxoni se Ulqini ka shumë peshkatar
Dhe djelm të ri kapetana me traditë detar
Kjo traditë e jona e dhimshme sa të dush
Peshkun e nxjerrë prej detit vajzën e len me lot n’gushë
Peshku vajton detin që rrjeta mendjen ia mori
Vajza përcjell djalin që niset prej Kotori
Peshku hidhet n’fëltere n’det nuk kthehet ma
Vaji vashës n’Liman edhe drunin e ban me qa!
Pritjet janë të gjata por janë madhështi
Vaporat shkojnë e vijnë kapetanat kthehen n’pleqni!
Tanë botën spirancat, i hedhin dhe i çojnë
Në fund kthehen n’Ulqin me mallin që se harrojnë!
Peshkatari I knon peshkut dhe sa shumë i ban naze
Detari n’grusht mban mallin dhe dashninë e t’vetmes unaze!
Tanë madhni krenohet për peshkun që xajnë me qile
Dashnija për det dhe peshkun asht dashni pa hile!