Shi,
Mos prish rrjetën e milimangës
Me aq mund e mbaroi kjo krijesa e Profetit t’Qabes
Me aq shërbezllyk k’to pika të ftofta si uji n’Theth
Rrjetën me mjeshtri t’gaditun si atje ma rr’xon dhe hedh!
Tokën e etshme ,lage freskoje
Jepi nji gotë uj dhe zgjo barin që si gjarpni ka ra n’gjum t’verës
E atyne që nuk janë aty i ke m’ulu edhe pragun e derës!
Se nji copë bukë toka e merr me bekimin
Por ti kur buzët ia lag
I jep jetë dhe shkëlqimin.
Profetin shpëtoi kjo krijesë
E ti shi kur e trazon,kërko ndjesë
Ato pikat tua ala ndrisin në gavrat e sh’pisë
Rrjeta e saj ndriçon si fildish !
E unë kur lashë sh’pinë n’Sarajevë
Ai që na përzuni kurrë nuk lypi ndjesë
Tokën me pika fisheku e gjaku e ujiti katër vjet
Ai ugurzezi m’përzuni ,por ti shi që të kam derdh me lot më ke dhanë jetë!
Por aman këtë milimangë n’ballkonin tim mos m’a përze
Sa herë pi kafen me te rrjeta saj kujtim më le
Sh’pinë që kemi lanë
Kurrë pa u kthy n’vatan!
E njiherë çerdhja kur prishet
Kulmi i ri t’mulon
Por zemra zor’ gaditet !
Bjer shi lag’ja buzën dheut
Por mos lëkund mallin e atdheut!
Ma len këtë çerdhe t’milimangës pa e prish
Shkëlqimi me pikat tua mbi te aspak nuk më bezdis!
Asht art që krijoi I MADHNUSHMI me shpetu Profetin!
E ti shi ujite dheun e ktheja kivetin!
Po po, se kulmi ri çajren ta ban dhe t’mulon
Por për kulmin që ta hedhin zemra deri n’varr t’vajton!