Këndoi jetës kur vaji të mërthen dhe ti e msheh
Jehona këngës përplaset por kthehet çdo herë
Qesh me jetën , fshije lotin dhe dil me miken në shesh
Gazi jetës të mbulon dhe të vjen duke trokitë në derë.
Erresirën largoje,grise me shpatën e dritës,
Dhimbjet mbuloji me mjaltë dhe lulet e diellit!
Harroji hallet , ditën kalo me humorin e ditës
Thirre Perendinë , ngriti duartë lartë drejtë qiellit !
Ironinë e jetës shkele për tokë pa hiç mëshirë,
Gjuaje në germadhat e errëta të fundosen diku thellë !
T’vraposh me vrapin e një shekulli e ke më mirë
Hec me minutën e një ëndrre e strehuar në kështjellë .
Shtërngo dorën e jetimit,shtrija doren fukarasë
Përgëdhel zemrat e plagosura dhe falë pak dritë,
Bëhu ndryshim i vehtes dhe i gjithë dyrnjasë
Mos prit për lavdata kurrë ,as mos prit meritë .
Meritat i marrim ,kur të ikim në at botë Meritat në këtë botë ,askush nuk i gjeti
As fitohen me para as me kandar dhe votë
I përjetshëm n’këtë botë veç virtyti mbeti !
Jeto , hec edhe kur rrexohesh ,mos u ndal kurrë,
Buzëqeshi ëndrrës edhe mbaje në gji
Preke diellin ,edhe kur të digjesh si n’furrë,
Se dikur rrezet të ngrohin dhe ledhatojnë me lakmi
Dashuro lulet, gjethet, diellin , freskohu me shiun
Dashuro çdo bukuri që na e ka falë Perendija,
Dashuro botën, librin fjalën e bukur dhe njeriun
Fshija lotin plakut,dashuro gazin e sinqertë që ka fëmija
Jeto, jetoje jetën për vehten dhe vet ndrysho jetën
Mos i harro ata që ishin shkallë e ytja drejtë diellit
Herë mashtroje vehten herë pajtohu me t’vërtetën ,
T’jesh mirënjohëse Zotit rrezet që t’bjen nga qielli .