Prej varrit n’varr zanin me çu
Atyne që vdiqën me peng e m’lla
Veç me ju tregu
E shpirtin me ia rahatu
Se Kosovë e Shqipni bashkë janë ba!
As me ligj
E as me tefter
Por me tanë madhështinë që Zoti na e dha!
Sa andrra
Sa burgu
Sa vaji n’kufi
Sa ndamja
Sa dhimbja
Sa shumë padrejtësi!
Sa gomonat e shkreta
Sa kapërcime mbi kneta
Sa ikjet mbi tela dhe not pa kthim
Sa përvlim zemrash me mallëngjim
Sa prind me lot ke dera
Sa ndamje dhe epitafe të mjera!
Sa letrat që sillte postieri
Sa shumë lodhej i mjeri!
Veç me shku me i tregu
Atyne që nuk e panë këtë bashkim
As andërr kur binin në gjum
Me pa nuk kishin guxim
Që thonin se pa Shqipni Kosovë s’ka
E pa Kosovë Shqipnija
Asht e mjer dhe fukara!
E pra….
Prej varrit n’varr si lule që bijnë
Ata që s’janë ma në këtë botë le ta ndijnë
Atyne që vdiqën me peng e m’lla
Veç me ju tregu
E shpirtin me ia rahatu
Se Kosovë e Shqipni bashkë janë ba!
As me letra
E as ma sundim me kthetra
Por me tanë madhështinë që Zoti na e dha!
T’pushojnë n’paqë
E n’rahati ata trima
Që mbyllën sytë me amanet
Për ndamjen padrejtësisht të dheut vet
Se pa Adi Krasta e pa Sonila Meço
Pa Genc Salihu e pa Alban Skënderaj
Besa Llugiqi e Olen Cezari
Gjysh e stërgjysh i tyne që erdh i pari
Pa këtë art e pa këtë rini
As nuk ka Kosovë e as nuk ka Shqipni!
E ju trima që jetë keni dhanë
A pushoni ndonji herë të qetë
Me m’lla e peng që ju ka m’et?
Ndamja u ba me zor
Por bashkimi me lulekunorë !
Si duket pushka nuk shkrepi sa kanga
Veç me art shqiptari ka me hjek kufi e pranga
Se Kosova shëndrit veç me Shqipninë nanë!
Zemra t’ju digjet atyne që na ndanë!