Mendova vargjet me i shkru në mjaltë
Nuk patën kuptim ,u shëndrruan në baltë
Nji varg iku aty , e nji varg iku këtu
Me mjaltën t’përzihen s’kam pa asku !
Hajt thashë t’i shkruj diku në mur,
U rrëxun e u derdhën u shëndruan në gur,
Nji varg u rrxu n’tokë, nji varg në lum
Më ikën vargjet ,pa nishan pa gjurmë.
E hajtë thashë t’i shkruj në letër t’i qes
Nga maraku që nuk i shkruaj mund të vdes,
Letra me lot u lag , dhe vargjet shkun
Mbeta pa vargjet ,zemrën ma shkrumun.
Ku t’i shkruj thashë me mend da vargje t’mija
Që t’mesin gjithmonë mos t’mi merr stuhija
Mendova gjithë natën , gjumi at nate s’më zuni
Vend askund nuk gjeta ,vargjet era i shkundi .
Dhe më zuni gjumi pa i shkru da rreshta
Ah t’i shkruaj për merak se aq shumë deshta
Në gjum dikush dorën me hajni ma morri
Diku shumë larg Temzes ,në Ulqin ma solli!
Shkruaj me tha , tash sa të duash,
Mbi valë mbi det, që ma mos t’vuash
N’thelsi të detit me germa t’florini
Ka me ti ruajtë për jetë ,i yti Ulqini !
Ku t’i ruaj për jetë thashë vargjet e mija
Ku ka ma bukur se ke pragu dhe e imja shpija
Ku ka ma bukur se në thellësinë e detit
Qe ia kalon me bukuri edhe Kesaj toke te mbretit !