Sa shumë barxh t’kam m’et gjyteti im
Sa barxh t’kam m’et gjyteti im antik
Kur ika at ditë dhe m’eta veç i joti mik
Ballin nuk ta putha,
Shpatullat e randume nuk ti shërova
Ika lehtë mos me ndi ,dhe gurtë nuk i trazova
E as lotin nga syni nuk ta fshina ,e ti tuj heshtë
Tuj kujtu që kthehem , me të parën vjeshtë!
Sa shumë barxh t’kam m’et
As vet se dita se kam me hup e tret,
Veç nji copë antike tande ta kisha marrë bile
Da shega devedishe e nji gjyl tranafile,
Fadilin e nanën File shumë i idhnova
E unë me kry t’ulun nga ti ika e shkova!
Kam mendu që kurrë nuk të la….
A lehet aja bukuri me ma të vjetren Kala?
Sa barxh t’kam m’et o bukuri hyjnore
E si me lanë at antikë për nji lule kunore ?
As n’gjunj nuk u ula me ta puth at nishan
Që e ke shenj si ma i vjetri n’Ballkan
Veç ata plagët e vjetra bile t’i kisha sheru
Sa shumë të kanë shkel e sa shumë t’kanë harru !
Sa barxh të kam met që pak barrën mbi shpatulla nuk ta hjeka
Shpejtë vjen pleqnija e nji ditë vjen edhe vdeka
E unë pa t’i shëru ata plagë kurrë ,ashtu si kam dashtë me zemër.
Sa barxh t’kam met o kaçilja ime e anrrave ,
Me kshtenja, me fiq e ullinj e mushun me erën e dardhave,
Me kambrikun e bardhë si myshk ,
Me kronjet që janë mush ndryshk,
Plot copa antika plot
Të mushuna mllef e lot,
Me bregun e kodrave e kronjeve t’shterrun,
Me anijet e ndryshkuna ,në breg t’detit t’hedhun .
Sa herë me det e valë t’idhnume,
Me zemrat e nanave milion copa t’captume
Tuj na pritë nanat tona ke dera
E na jabanxhitë ,tuj numru dimna e vera !
Kur çohemi natje ,t’thojmë a na ke fal
Kur bijmë në gjum t’kërkojmë hallall !
Sa barxh t’kemi m’et o Anë e Malit
Kranjë ,Ulqin e ty moj Loke me zemër t’luanit!