N’parmak da pika loti u ngrinë,
As vera ,
As zemra ,
E as me gaz ma nuk u shkrinë !
Ashtu ,koha I ka rujtë
Askush me i shkri s’ka mujtë!
Ashtu kanë m’et t’ngrime
Mes xhamave nga ftoftsija t’thyme!Penxheren me e hap u desht ,
Me u m’lu me gjethin e dyrnjallykut n’vjeshtë !
Da rreze sa me u ba idare me i lanë me hy
E as me mërdhiftë s’kam guxu .
Kur rrezet ishin t’ftofta akull
Mu zemra mu bante shakull
Parmaku i m’lumë me ndryshk
I pshtjellun ,bilur me myshk ,
Bletat mjaltore n’shi tuj m’thumu n’dorë
Rreze tuj grabit me zorë !E ej ,I madhnumi tuj m’urdhnu ,
Mas ban kasavet ,
Askush s’lind pa temin kivet ,
Me nur e me dorë teme kam me t’mulu
Asnji grimcë zemër nuk la pa e arnu !
S’kam lanë kend pa nji fije uzdajë
Lotin e n’grimë veç unë e shkrij
N’parmak që u ngri nga loti me vaj .Penxheret kurrë mas gaba me i m’yll
Vulë dyrnjallyku ,s’ka t’vulosun me dyll!Se askend s’la pa ymyd e nur ,
A keni pa?
Me kivetin tem ,edhe zemren ma t’butë e baj gur!
