M’a mbylle derën
Jashtë m’qite me natë dimnit t’ftoftë
UNË mbajta filxhanin e çajit të ngrohtë
Nuk u ktheva ma
Ika me vrap zbathun mbi akullin e n’grim
Nuk kishim ma asgja me folë as të vetmin kujtim
Mashtrim ,sa mashtrim mendova
Sa shumë t’besova
Jashtë mbeta kurrë pa u kthy ma n’at derë
T’kisha harru e nga unë kishe ik kaherë
Por ah sa shkurt andrra e shkret zgjati
Tanë trishtim tuj u dridh u çova nga shtrati
Xhevap me t’dhanë e me t’thanë da fjalë varg
M’prit edhe pak se as unë ma nuk jam aq larg.
Derën tash mbaje çel
Akull ka nisë prap me ngri
E unë taman me jetën sa kam nisë me ra n’dashni
Veç diçka kam harru
Se sahatin nuk mund me ndrru
Shumica dakikave ka ik e ka shku
Teprica çka ka m’et nuk m’taken ma mu!
Derën mbaje çel
N’oborr aty ku je ti ka edhe ngrohtësi edhe ka djell
Se kam nisë me u lodhë tuj pa andrra tuj ik
Ti tuj ma mbyll derën e tuj m’than mos eja edhe pak e mos ke frikë!
Jashtë tuj m’lanë e jashtë tuj më qitë
Tuj m’than mas u ngut me ardhë se tanve kja derë ka me na prit!
E unë edhe vet at gja e di
Se sahati me u kthy kurrë nuk ka ba vaki!
Por prap se prap…
Derën ti mbaje çel !