Unë vendimin tim e kam marrë
Në tokë të huaj të vdes me lot të pa tharë
Ku të kthehem ,kur të gjithë duan të dalin
Shpresat na i këpusin shpresat na i ndalin !
Eja eja shoqa ime të shkojmë
Një kafe ta pijmë një kafe ta shijojmë
Mllefin ta shprazim bashkë
E lumtur jetohet edhe në shtëpi me kashtë !
Por prap, prap ajo kashtë rrëzohet
Kur shpirti nga mllefi dëshprohet,
Padrejtësisht vendlindja ime vuan
Historinë e shëmtuar po shkruan .
E si të rri aty dhe të shikoj
Kivet vendlindjen nuk kam ta mbroj ?
Nuk kthehem se më vret padrejtësia
Udhëtoj me valixhen dhe kujtimet e mija !
Udhëtar do të mbetem edhe kur të vdes,
Në Ulqinin tim do të kthehem me shpresë,
Nën dritën e hanës ke varrezet e Gjeranave
Aty t’më pushon shpirti nên hijen e thanave!
Ne Perendim jetohet per bukuri,
Por jo edhe ai që ka mallë për shtëpi,
Edhe pse Ulqinin e baj në grusht kudo që shkoj,
E dua shumë dhe kurrë nuk e lëndoj,
Por ai neve kurrë nuk na ban hallall,
Pse nuk po kthehemi dhe na lyp pa ndale.
Eni ,eni na thotë se ka vend për ju ,
Mos rrini atje ju që keni malle për mu.
Edhe unë me ju shendrisë me shumë,
Valët e detit i hedhi me mllef mbi lum.
Anijet e mija i shendroj në pulebardha ,
Aty ku ka shije, kumbulla, fiku dhe dardha ,
Kur vini ju këndon i gjithë qyteti ,
Kthehuni o të uruar se ju pret vet mbreti !
Dhe mos me thoni ma që vendimin keni marrë,
Nuk dua të shoh ma lotin e juaj të pa tharë !
Deti dhe ullishta janë bereqeti zotërisë,
Ulqini është vendi edhe vet Perendise .
Aty ka lind edhe vet Perendija,
Eni more djelm dhe bijat e mija.
Mos më lëndoni ma se kam halle shumë,
Jam i pasur me male,liqe,det dhe lum .
Kthehuni ,se secila shtëpi e imja e ka një mërgimtar,
Eni në qytetin e bukur që është margaritar .
Aty buka është e ëmbël por loti është pelim,
Sepse unë Ulqini qaj për bijte që i kam në mërgim .
Me vite dekada po më ikni pa u nda,
Por thirjet e mija mbeten të heshtura dhe pa za.
Më mbyt dhe më vret padrejtësija,
Më marrin tokat ullishtat dhe pishat e mija ,
Më lakmojnë , më urrejnë dhe më shkatrrojnë,
As bijtë e mi nuk më shpëtojnë .
E ju atje larg më thoni nuk kthehemi ma,
E unë I shkreti lotin e juaj nuk mundem me e tha .
Jam në luftë me padrejtësitë gjithë jetën time,
Mbytem dhe ngritem kërkoj shpëtime!
Çdo valë e detit që bie mbi mu,
Gjithë bukurinë time e ka mallku ,
E di pse nuk ktheheni o ju mërgimtar ,
Mos lafsha hakun kurrë pa ju marrë.
Ata që më lëndojnë ju lëndojnë edhe ju,
Sa jam lodhë i shkreti çdo kthetre me i shpëtu !