M’u kishte ngri dora nga të ftohti.Isha duke u bredhur rrugëve të botës dhe qielli ishte ςarë nga mllefi. Disa re më ranë mbi kokën time por nuk munda t’i ndaloj sepse duart i kisha të ngrira . Nisa me bertitë nga dhimbjet por nuk më dilte zani sepse isha aq e untuar dhe nuk më kishte mbetë as kivet me u çjerrë . Isha humbur dhe kërkova të…..lypa shtëpinë time . E gjeta një çelës në rrugë por derën nuk gjeta.Ishte çelësi shtëpisë time .
Çelësin e gjeta por shtëpinë jo me gjithë tentimet e mija.
Mezi e mbajta sepse dora ishte ngri .Dikur u dorzova dhe çelësin e futa në zemër. Aty e kam ende.
Ajo e djathta dorë sikur po këputej fare .Luta t’ma këpuste dikush por askush nuk ishte aty afër .Nuk kishte njeri . Rashë për tokë .U rrëxova .U ngrita dhe rashë përsëri .
Nisa me bertitë,nisa me qa aq shumë sa që më doli gjumi .
Isha djersitur deri në palcë nga kjo ëndërr e pes minutave që mu duk si një shekull. E tmerruar fare ndeza dritat dhe çela dritaren se nuk merrsha frymë dot nga sikleti .Më fal i thashë…..
Më fal ti që zgjohesh në mëngjez dhe nuk e di a bie shi dhe a ndriçon dielli, nuk e di fare se sa është ora.Më fal që kurrë nuk i shikon ngjyrat e lules si mëndafsh ,ylberin dhe qiellin e kaltërt,zogun ,fluturën,fazanin dhe peshkun me milionin e dizajneve mahnitëse.
Më fal ti që u çove sot në mëngjez në tokën e ngrirë nga akulli me ca zjarrë në afërsinë tënde që dalë nga dalë po shuhet ashtu si shpresat tua,me fëmiun që qanë për pak bukë,derisa unë çohem dhe çeli derën e ballkonit në pikë të dimrit dhe ankohem që mbusha barkun përtej nevojës nga syri i pangopur dhe pastaj ia nisi me ankesa dhe një uf – buf sa shumë kam ngrënë.
Mê fal ti që nuk çohesh fare pa ndihmën e dikujt se bënë një hap dot më tej se nuk ke gjymtyr që ne i marrim si domosdoshmëri.
Më fal ti që po të dhemb çdo pjesë e trupit dhe nuk e ke edhe një ilaç të vetëm t’i ndihmosh dhimbjes tënde,por sillesh vërdallë në rrugët e thata me pluhurin e ngritur si çadër ugurzezë dhe duron agoninë deri në mengjezin që nuk zbardhë kurrë.
Më fal ti që nuk e shijove aromën e nënës tënde,dorën e saje të engjullit mbi supet tuaja at ditë kur të lindi e dha buzëqeshjen e fundit kur të pa ty dhe iku pa u përshendet, pa t’a uruar ditëlindjen e parë,fejesën ,martesën , lindjen e parë. Më fal për lotët e jetimit që unë nuk ia di shijen .
Më fal ti që nuk pate rast t’a edukosh femiun dhe nuk pate mundesi ta pajisesh bile vetëm me një diplomë të vetme ,me gjithë dëshirën e flakët që ke për dritën e syrit tënd.
Më fal ti që nuk mujte t’ia falësh fëmiut një pasaportë dhe femiu yt lakmon të shohë pak jashtë derës së shtëpisë t’i shijojë disa dyer tjera nëpër botë.
Më fal ti që nuk i shijove tingujt më të bukur të melodive shkodrane,korçare dhe operave botêrore si zëri bilbilit.Po me falë që përmenda bilbilin se ti as zërin e bilbilit nuk e di si tingëllon.Se di bile as zerin e fëmiut tënd,nanës ose babës ,e le ma tingujt që zbusin zemrat.
Ama ma se shumti të kërkoj ndjesë ty o Perendi i plotfuqishmi ynë që asnjë herë në mëngjez nuk çohem dhe them faleminderit për të gjitha këto që unë i kam dhe kërkova falje duke i permendur ata tjeret që nuk i kanë.Çohem çdo mëngjez me uf bufet e mija që mund edhe të durohen vetëm nëse më bjen nder mend të gjithë këto të mjerë që nuk e kan syrin,një cope bukë,mundesinë e shërimit fare ndëgjimin,gjymtyret,një kulm që mos t’i lagë shiu katil dhe mos t’i rreh fryma që shpon si thika xhelatit ,një nanë që nuk e shijuan dashurine e sajë ,një lum të mbushur me dëshira që rjedhin dhe nuk ndalen nga ne idiotat që lypim,lypim,lypim dhe nuk ndalemi.
Edhe ti o njeri a mundesh t’ma falësh mua ,a mundesh t’ia falesh ati që ka aq të holla sa edhe nuk e di shumën ,a mundesh t’ia falesh ati që të qet prej shtepisë me luftat e padrejta dhe ta mbytë të gjithë familjen. A mundesh me ia falë ati që nuk përfill milionat sepse nëse nuk është miliarder nuk i thotë vehtes njeri . A mundesh ta falesh njeriun e pa ngopur . A mundesh me falë një krijesë fare si ti por të pa shpirt dhe as nuk të vëren bile që ti po vuan sepse ai ankohet për gjitha ato që ti si ke as në enderr ,dhe nuk ka kohë për ty . Kjo pangopësi po e mbyt botën. Uf-bufi dhe paknaqesija po shkatrron çdo qelizê lumturije , kurse ti atje… po po ti që vërtet të mungon edhe shpirti ,jeton i lumtur dhe qesh me uf-bufin tonë dhe thua ah medet t’i kisha sytë, gjymtyrët, nanën që më la jetim at ditë që linda, pak bukë, me ngi barkun ,një kulm , pak rreze dielli dhe ngrohtesi ,pak, pak veç pak!
Më fal….sepse veç 5 minuta që ënderrova u djersita deri në palcë nga tmerri dhe mu duk që përjetova një shekull tmerri derisa gjysa botës përjetojnë këtë tmerr çdo ditë.
Dhe ajo fjalë e moçme që thotë as e keqja dhe as e mira nuk ka fund më fal që kurrë nuk nisemi nga ai kuptim.
Por gjithmonë na duket që rrugëdalje nuk kemi dhe nuk mendojmë që dikush lakmon jetën tonë dhe thotë… Ah medet të isha unë në at pozitë tande.