Zonja Naxhi Bucinca
Ooooboobo se ç’më trondite me vargje moj Zonjë e randë ,
Me mprehtësinë e mendjes ,n’prag t’dekadës nandë ,
Mrekulli e rallë asht ,dhe asht bekim nga Zoti
Kur nuk të mposhtë mosha ,as vitet as moti !
Me Fishtën dhe Homerin ç’farë merite me dhe
Për ata jam e vogël ,por po të baj be
Vargjet kam me i rujtë kam me i gdhend në gur
Ose kam me i shkru me zemër nji ditë diku në mur .
Se ç’ma dridhi zemrën kjo Zonja bregut detit
Vajza Hodo Begut e mesa Cafo mbretit,
Se ç’më ktheu mbrapa kujtimet e nanës
Më hodhi në Gjerana ,e deri ke gryka Ranës!
Shpirtin ç’ma trazoi për femnat shqiptare,
Kur në Mal të Zi ,shqip nuk kishte abetare
Pishtaret e para ,ndriçim në trojet tona
Në kohën e ferexhes ,në kohë kur binte kumona.
Na rrnofsh edhe shumë moj Zonja plot meritë
Ulqinake me rranjë ,deri n’Kosove ke ndritë
Mosha asht veç numër ,qenka e vërtetë
Robi nuk asht plak deri sa nuk plaket vet !