Për dashninë e shenjtë që ke për vend ku ke le
Për dromcat e bukës për sofrën që ban be,
Profet nuk bahesh
Profet s’të ban askush
Por ai kalldram ku ke shkel
Hijen ta ruan
Zemrën ta mbush!
Vargje që shkruhen
Gaca që s’shuhen
Nuk fiken kurre ato gaca përvlim
Askush nuk e di dhe askush se ndin,
Se profet nuk të ban asnji njeri
Por veç dashnija për qytetin tim!
Lutjet n’sabah
N’aksham tuj t’u lut I Madhi Allah,
Ma ruaj at qytet
Ma plaro dhe qite n’doulet
Vargjet e mia qendisi si libër Kuranit
Me velo të nuses që pret gjemxhin
Renditi në qafë t’Ulqinit
Si margaritar bylyzykut e t’gjerdanit!
Lashtësi e vendit ku kam le
Më kthen me shekuj më hedh mbi re,
N’histori më tret, m’rrëmben me shekuj t’kalum
Vrapoj mbas qytetit tim
Të hedh vargjet e mia dhe ndjenjat e mia shkrum!
Profet…..jo jo askush nuk bahet n’qytetin e vet
Veç vargu që shkruhet aty gdhendet dhe aty gjithmonë mbet!