Nëse një ditë e la këtë botë nga harresa ,
të lutem mos më qesh
Sepse vjen një ditë edhe ti nga jeta yte e merr vesht .
Nëse emrin tim nga pleqërija e harroj,
të lutem më thir në emër t’ma kujtosh,
Por të lutem ,at emër ti mos ta harrosh.
Me vner dhe hidhërim mos m’u drejto nuk e ban askush me inat,
por të lutem me ankth mos më ngarko !
Nëse mendon që nuk lëndohem shumë gabon,
harresa është ma e keqja, shpirtin ta rëndon,
Por thellë thellë në zemër,i kujtomë dashuritë,
miqtë e nderuar familjen e fëmitë!
Nëse shpëtimtar nuk bahesh për hallet e mija,
më le të qetë në pragun tim ,
le t’më ngrohë e imja fëmirija .
Nëse largohem nga kjo botë nga pleqërija e thellë,
të lutem mos më lakmoni,
Por prap ju lutem me mllef mos më largoni !
Thinjat e mija do mbeten gërshetat e netëve pa gjumë,
Që ishin të shpeshta dhe rrjedhnin si lum!
Net pa gjum kalova ,jo për vehten time,
Por për të gjithë ju të dashurit e mi duke kërkuar bekime.
Nëse coptohem nga zemra e thyer ,
Ju të dashurit e mi mos më qani asnjëherë,
Jeta është e tillë , shpesh ka edhe plot vner !
Lulet le të mbesin kujtim i gjurmëve të mija,
çdo rrugë le të stoliset edhe e gjithë shtëpija !
Nëse zhdukem nga gëzimi ,
festoni at ditë me zhdukjen time.
Gëzimi do mbetet shija jetës sepse e urrejë jetën me hidhërime!
Nëse jap frymën e fundit në dheun e huaj,
pak dhe të tokës time ma hidhni me javë edhe me muaj !
Nëse marr frymën e fundit në tokën e Gjeranave më leni ta shijoj dheun që aq shumë e deshta
me aromën e detit me poemën time edhe me një milion rreshta !
Një degë ulliri ma leni pranë ,
një shegë devedishe dhe një rreze hanë .
Nëse rrëzohem e dehur nga jeta ,
çoni gotat dhe nderoni të kaluarën që pata,
At ditë festoni hiç pa u mërzitë deri sa të vjen nata!
Se të gjallë më kanë mbajtë të bukurat kujtime,
Sa herë kam qesh me to dhe më kanë kthy në jetë kur kam ra n’mendime !
Nëse vdes me këngë në gojë,
këngën time e vazhdoni ju,
Nëse vdes me lot ndër sy ,
lotin mos ma fshini se gjithmonë e kam duru!
Nëse vdes nga malli ,mos më fajsoni që lashë vendin tim .
Gjithmonë e kam mbajtë në zemër sikur të ishte mallkim.
Malli ta ngrohë zemrën por shpesh të përvëlon,
Është një peshë e bukur që shpirtin ta bekon.
Nëse tham që e dua Londrën
mos më fajsoni
E kam që vuajta nga malli të lutem më besoni !
Nëse nuk vdes kurrë,dhe kurrë nuk do tëvdes,
e gjallë mbes vetëm për shpresën dhe ëndrrën që pres !
Dhe deri sa të ëndërroj me shpresa ,me shpresa do mbetem e gjallë ,
Unë kurrë nuk do t’vdes ,jeta është e rrallë!
