Në shpirt burgosa dhimbje
E dhimbjeve i erdh shpirti,
Tuj dashtë me u majtë burrneshë
Dhimbjeve iu rrit vlera
Vlerat ngritën vullnetin
E jeta morri kivetin
Ashtu pra …
Tuj thir vejdin sokoleshë ,
Sokoleshë u bana me zor
Ngrohtësia e shkriu borën n’krahnor.
E ftoftë si akull e bardhë si bora
Dhimbja u zhduk
U zbut u ba pambuk ,
Në arkën që e mbylli Pandora !
Kur dhimbjet i qita nga burgu ,
Ishin zbutë ,ishin ba të brishta
U renditen me unazën në gishta
Ishin miqsu me mu aq shumë
Sa që u frigova nga ajo miqsi
Se si i zbutën ,as vet se di ?
Qe pra…
Nuk iu frigova ma kurrë në jetë
Mësova n’terr me pa ,e n’terr rrugën me e gjetë
Ishte e vetme rrugë,
Ose me vazhdu, ose diku me tret.