I gjeta një ditë ca çelsa të jetës,
Ishin të ri dhe shumë shkëlqenin,
Por disa ishin edhe nga kohë e mesjetës,
Nga vlera e tyre fort më pëlqenin .
E nxorra nga zemra çelsin e parë ,
Mendova që shpejtë ka me e çilë derën
Nuk hecte hiç dhe u bana e marrë
E pashë menjehere sa e kishte vlerën !
E nxorra nga truri çelsin e dytë ,
Shkëlqente si ari poashtu i ri ,
Por shkëlqimi i ti m’i verboi sytë ,
U thy me shpejtë dot s’hyra n’ shtëpi!
Hajte thashë ta provoj çelsin e tretë,
Majtas djathtas majtas përsëri,
Nuk u çel dera dhe në dorë më mbet,
Pse u mërzita aq shumë as vet se di!
I provova të gjithë dhe i hyna rend,
Ai i mesjetes ende më kishte mbetur,
E nxorra nga shpirti kur më ra ndër mend,
U gëzova që e gjeta dhe nuk e kisha tretur.
Sa shpejtë u hap kjo dera e jetës ,
Kur gjitha shpresat ishin fikur
Nuk humbet vlera e çelësit mesjetës,
Edhe pse koha mund t’i kish ikur !
Një çelës i vjetër është një mik i vjetër,
Ta mbanë fjalën dhe kurrë s’ta qet,
Ta çelë rrugën dhe një derë tjetër,
Plakesh me te, dhe me te vdes!
Çelësin e fundit ruaje si sytë ,
Mbaje në gji ,se kurrë nuk të trathëton ,
Sikur gjithë shpresat t’i kishim mbytë,
Si hanë dhe diell rrugën ta ndriçon !
E ruaj e mbaj me vehte gjithmonë ,
Një çelës të vjetër nga mesjeta që vjen,
Pa shpresa s’ka jetë , ashtu më thonë ,
Se vetëm shpresa dritën na bjen !
Sa herë rrëzohesh dhe prap ngritesh ,
Shpresa e vetmja të mbetet besnike ,
Po nuk shpresove shuhesh dhe fikesh,
Kjo edhe për ty vlen e dashura mike
Kujtimet e vjetra na mbajnë gjallë
I ruajmë në zemër si një çelës të vjetër
Shpirtin na e ngrohin na e mbushin mallë,
Na e çelin derën në një botë tjetër!
I lumi ai për t’ kaluarën e bukur
I mjeri ai që nuk e pat kurrë
Çelësin e vjetër po ta ket zhdukur,
Kujtimet i humbin i digjen si n’furrë .
Kujtimet ma t’bukura me shoqërinë e vjetër
Nuk ka ma bukur kur i kujton
Ti permend diçka dhe ata diçka tjetër
T’i kujtojnë të gjithë që ti i harron .