Vdeka të ishte pleqërija mos të ishte
Baba çdo ditë kêtë fjalë ma ka thanë
Toska i vjetër këtë shprehi e kishte
Marifet është botës në fund me ia dalë.
Si t’i mbush të gjashtëdhjetat
Nisë trupi me u dorzu
Zemra thotë harroji t’metat
Harro trupin, ndëgjom mu!
Truni zemrës ia kthen
Unë sundoj ti s’je asgja
Po si thua fjalët që folë me vend
Jeta yte vlerë nuk ka !
Çohen gjymtyr shtyhen si gjela
Po nuk hece vet nuk t’lypet jeta
I thu vehtes në shtëpi ngela
Nga e gjithë bota e gjallë unë treta !
Eh thotë syni more njeri
Po s’më pate mu nuk ke kurgja
Të shkon jeta gjithmonë n’vetmi
Mbetesh bukurinë hiç pa e pa !
Çohet veshi si i tërbuar
M’shurdhofshi ju o budallenj të mjerë
Përse mua më keni harruar
Pa mu e vërteta mbetet e ndjerë !
Herë t’kaplon njeri e herë t’kaplon tjetri
Cilit t’i beson as vet se di
Kush më mirë se aj i vjetri
Të tregon se ç’farë është të shkelsh n’pleqëri!
Nisim t’ankohemi goja s’na ndalet
Herë për nevojë e herë shprehi
Herë s’na durojnë e herë na falet
Herë na besojnë e herë na marrin mahi.
Zemra e re kush lodhet për tjerat
Truni kujtimet mos t’mi harron
Veç ata të bukurat dhe kurrë ata të mjerat
Gjithmonë dhe çdo ditë pa u ndalë t’mi kujton!
Ata të gjalla na mbajnë në jetë
Të gjitha tjerat vijnë me pleqëri
I kursyer nuk mbetet as princ as mbret
Dhe për moshën e vjetër nuk dua t’ja di !
Falë kti Zoti që vijnë ngadalë
Nuk vijnë me dajre as me tupana
Heci punës hiç pa u ndalë
Herë me gjyslykë e herë me vesh shurdhana.
Herë ia nisë gëzimi e herë shpërthen loti
Vjen gjeneratë e re dhe shkon një e vjetër
Bekimi më i madh që na vjen nga Zoti
T’i lajmë fëmijët tonë pas ,dhe asgja tjetër!
Foto: Battersea bridge
Vildana Dibra Zhubi