Shkova në pazar dje me ble nji vazo dheu
Në mes të Londrës ku Temza na rrëmbeu
Dhe gjithë rrugës në mend se di se ç’më ra
Ç’mu kujtu Dritëroi dhe qerratai detit Marmara!
Poçari n’duganjë m’shikoi pak si me çudi
Kur i thashë se dua vazo vetëm kuq e zi
Nuk e di moj Zonjë më tha vazo të tilla a kemi
Por ose e porosis ose e gjejmë ke vendi!
E dua sot se s’ka ,i thashë ti ore Zotni
Pa nji vazo që dua nuk kthehem në shtëpi
Se ç’më ka ra nji mall i bukur në zemër
Lulja do vazon e vet se asht lule me emën!
U mundua Zotnia u mundova edhe unë
Vazon e gjeta e lumja në nji qoshe ma në fund
Ta thej në nji mi copa thashë dhe ta blej nji tjetër
T’i tregoj poçarit që jemi trung i vjetër!
Por jo, nuk e theva vazon se veç nji kishte mbet
Edhe nji tjetër aty nuk mujta me e gjet
E grabita me shpejtsi mos t’ma marrin nga dora
U ktheva ke lulja ime mos t’më ikte ora!
Rahatova lulen në vazon kuq e zi
I bana disa naze pika loti tuj fshi
Pse jemi tana anët aq shumë të shpërndam
Më thuaj lulja ime , a mundesh me më thanë?