Iftari i gjashtë
Me sofër të shtrume jashtë
Tallalli i lodrës nga plumi u vra
Me pluma qiellin nga tmerri ka ça
Shpërthen mjerimi mbi qiellin e zymtë
Gërmadhat ia kanë grabitë zavallit dyrtë !
Pa namë
E pa nishan ,
Pa prag ,pa derë
Nji sofër e mjer,
Havaja kulm u ba
Bota memece pa za !
Kush s’nihet e nji fjalë kush se thotë
Kush si tremet ma ,ati t’madhit Zot!
Në shpi t’vet, e n’kanak t’vet
Pa namë
E pa nishan
I zuni edhe ky Ramazan.
Mos thoni ata janë n’mjerim
Zoti puntë e veta i din!
N’mjerim jemi na që mbyllim sytë
Kafshata ndërgjegjes marifet me u përtypë .
Shprishni
Shprishni !
Nuk ka ma randësi !
Merhameti u burgos n’parmak
Robi, robit tuj I ra n’hak!
Sofra asht gati e shtrume
Nën qiell e zbulume
Zhurmë vdekje ,pluma vetimë
Duaja për prind e dua për jetim!
Zot Faleminderit që na dhe këtë ditë
Edhe nji iftar me e prit!
Nesër ?….nesër nuk dihet
Kafshatë me plum përzihet !
Merr evlad merr,
Nuri kurr mos tu baftë terr!
Si dihet sa kafshatë të kanë mbet,
Bota sytë I ka mbyll, gojën edhe vesht!
Qielli nuk ka pronar tjetër,veç Zotin
Të gjithëve njësoj na pret!
Ezani nuk ndalet kurrë
Edhe kur kullës fundit
I shkrumohet i vetmi gur!
E ku idhnohet robi me Zotin ?
Vildana Dibra Zhubi
