Një shllungë e bardhë bore ,mbi të kaltërtin qiell
Lozë një valle të shpejtë ,mbi qiellin e Londrës
Ngutet ia nxen rrugën ,dhe garon me diell
Merr ritmin e Ulqinit ,me tingujt e Shkodrës.
Kjo re mbi kupë të qiellit ,e bardhë sikur bora
Rrugën diellit artor ,ia nxen shpesh herë
I thotë lartë Perendisë ,ty të lumtë moj dora
Që kurrë qiellin e kaltërt nuk e len të mjerē.
Si jeta e jonë edhe retë lozin mbi qiell
Herë pikojnë lot ,me dhëshprimet e grumbulluara
Herë buzëqeshin lezeçëm ,dhe ndriçojnë si diell
Dhe i përzajnë me hov ,gjithë dhimbjet e tubuara.
Herë si një shllungë e bardhë ,si ajo e borës
Herë e ngatrruar fort rëndohet fort mbi qiell
Herë e shtjen në kuti ,me dorë të vet Pandorës
Mbyllemi një ditë n’kuti dhe nuk shohim më diell.
Herë me mendime moj re ,ladron mbi Ulqinin
Herë i kthehesh kronit n’kalldërm të Bashqarshisë
Sa herë i mbledh në grusht ,gjithë lotët e florinit
Dhe zhdukesh ngadalë ,në gjirin e Perendisë.
Dhe prap në Shkodrën Zonjë ,ktheheni ju retë
Vazhdojmë së bashku lozim ,mbi Ulqinin antik
Mos qofsha unë ma mirë ,që nuk i ndali rrufetë,
N’Vendlindjen time me nisë ,veç diell edhe dritë .
