Mos thir me vet se ku kam tret?
Çdo ditë udhëtoj,dheun tim kërkoj!
Shpërthen malli plot zjarr,
Duroj lotin, se frymën ma ndal!
Nanë ,andërr to shoh çdo natë ,
Sikur m’kërkon dhe dorën ma zgjatë !
Çohem nga gjumi e merzitun plot vner,
Kërkoj nji prag, kërkoj shtëpinë time me derë!
Me nji brengë në dorë udhëtoj
Dheun tim thëras , dheun tim kërkoj!
Dëgjoj zanin e nanës dhe strukem si e ngratë
Eja më thotë bija ime , po lëngoj në shtrat!
Asht vendi huaj mos rri shumë gjatë atje,
Përse bija ime ma pate këtë fat ,kur t’bjen malli, a ta çon nana nji grusht dhe ?
Mos kërko dritë në terrin e zymtë, t’pangrohur
Mos kërko shpresë në pusin e pangopur!
Mos loto mbi vajin e shpresës hajdutit,
Mos hec mbi fishekët të qendisur me lotët e barutit!
Se mbi krahë lulet e luksit moj bi i mbanë,
Por mbrenda e zbrazët je, si nji qyp i harruar që qanë!
O nanë , tregoj të gjithëve , para se të lajnë shtëpinë e vet, se t’jetosh këtu asht siklet,
Kurrë , kurrë mos pshtyni në dheun tuaj,
Pa e provu dhe shkelë ende tokën e huaj
Eja , eja bija ime se të pret nana,
Se veç këtu nxen dielli dhe e bukur asht hana !
Nuk kalohet jeta me mallin që përvlon,
Toka huaj t’ përbinë, toka huaj t’mallkon !
Jo, jo nanë as nuk kthehem atje, as këtu nuk rri ,
Mes qiellit dhe tokës shtërngoj mllefin në gji !
Si nji qyp i zbraztë e mbushun plot vner ,
këpus disa lule shprese dhe i trokas botës në derë !
Kjo dera e huaj sa herë më thotë ,
Nuk ke shpëtim ,merre faculetën e teri ato lot ,
Nuk jetohet moj e ngratë me qindra dyshime,
Ose ik në tokën tënde, ose mësoju këtu n’tokën time!
Vildana Dibra Zhubi
.