Sikur të isha lule pa ndalë do të çilja gonxhet,
Që parajsa t'ishte këtu e jo diku tjetër .
Të sjelli mjaltën nga bletat ,
Dhe pak aromë buke nga mullini i vjetër !
Sikur të isha diell , territ i kisha dalë çdo herë përpara
Që mos ta mbulojë dritën, dhe me mu mos t' bënte gara !
Sikur të isha hanë ,rrezet e mija do shkelqenin mbi gjitha detnat dhe lumenjtë,
T'i shendroja në pasqyrat magjike dhe bukurinë e shenjte !
Sikur të isha qen kurr s'do ndalja të lehuni për nji kasollën time
Me pak bukë dhe dashni pa interesa dhe përfitime !
Sikur të isha pëllumb ,veç lajme të mira do çoja me krahët e mija mbi dyert e botës ,
Dhe disa dhurata t'vogla mbi oxhakun e votrës !
Po pse edhe mos të isha kalë,
Të shkoj në timen tokë kur më bie mallë ?
Të shkriej borën me gjurmet e mia,
Të shoh shtëpinë dhe kujtimet nga via !
Sikur të isha gjumë do t'shkoja në sytë e një jetime,
Të shëndrrohem në andërr si fytyrë e nanës
T'ja fshija lotët vet me dorën time !
Sikur të isha borë ah e bardha borë,
T'i zbardhë fytyrat dhe zemrën e gjorë !
Sikur te isha Babadimen,çdo shtepi te gezoj me dhuratat e mija,
T'ma perqaf doren time jetimi,plaku dhe femija.
Sikur të isha bukë do gëzoja barkun e
Voglushit lypsarë dhe të ngrirë ,
Diku në ishullin e largët të harruar dhe të mpirë !
Sikur të isha këngë, oh sikur të isha këngê .... Kurr s'do ndaleshin tingujt e mi mbi veshin e botës,
Edhe atje n'Ulqin n'pragun e vëllaut dhe të sime motër !
Sikur të isha aromë, edhe Parajsa do ma kishte lakminë .,
Veç nga era ime do t'a zhdukja vetminë !
Sikur të isha Perëndi, do mbyllja gojën e njeriut që ai të flasë veç me zemër dhe me tru .
Dhe kurr mos t'harronte se bota asht njësoj e bukur për ty dhe për mu !
Por jo , as jam diell , as hanë ,
As lule as kangë , as jam bukë as jam aromë,
As i shenjte as Babadimen nuk qëllova ,
Nga dallaveret e rrejshme te botes shume shpejt u mashtrova.
As qen as pëllumb as nji ëndërr t'zavendsoj nji nanë !
As Perëndi nuk jam !
Jam veç nji njeri me andrra shumë!
Që ditën sheh andrra dhe natën nuk ka gjumë !
Jam , jam veç nji mëkatar i nji qyteti të vjetër,
Që veç andrron dhe asgjë tjetêr !
Se ngadalë para syve tonë u prish dyrnjaja,
Nga vet turpi jonë dhe nga e mjerë paraja !
Mëkatar asht edhe ai që heshti
Mund t'ndryshonte botën,por nuk deshti !