Sa rranxë ullinj m’i ke more mik
Sa vlen a më thuaj, pasunija jote
Më thanë je i pasun ,vetëm me nji çiflik ,
A me aq kafërdiset ,e gjithë bota jote ?
Po nuk e pate ti ,veç nji ulli të vjetër
Me u ulë në at hije ,që ka aq mrekulli
Nuk të duhet shumë dhe mos lyp gja tjetër
Nuk ka ma të vlefshme ,se kjo pasuni !
Me hijen e randë gjithë ditën e lume
Sa mistike dhe magjike janë këta ullishta
U ula me i gjet da vargje t’rreshtume
Thashë mos diku në letër i ka lanë Gjergj Fishta!
Por jo ,nuk i gjeta ,dhe morra me i shkru
Me bylyk dhe sofa mendova me ia nisë,
Për ullinin me folë ,me shekuj janë mundu ,
Se vet Zoti ullinin ,ma s’pari e ka begenisë !
I bekum ,i shkrumum i bdjerrun nga koha,
Me kokrrat e veta dhe vojin si arë
Bereqetin që s’nalet kur mushen ata kofa
Me pikat e kullume të vojit si margaritar !
Histori të lashtë dhe sekrete aq shumë
I mban në vehte ullini i jonë plak
Bleje edhe ti nji rranxë o more fatlum ,
Ose mos të thirshin ,kurrë ty ulqinak !
Kur digjet druni ullinit ,zemra mbi zjarr hidhet
Dallon flaka kuqrremtë ,nga çdo flakë tjetër
Tanë bylyky ,si Xhemat i piklluar mblidhet, Me ndigju edhe nji herë hallin e qytetit t’vjetër!