Veç n’vjeshtë t’kam dashtë
A di pse
Vjeshta ka nji milion ngjyra
Vjen me të zjarrta
Vjen në shumë mynyra
Vjen me përqafimet e gjethit kur bjen nga druni
Vjen me pika shiu mençuri nga Rumi
Vjen me diell ngrohtësie që shpirtin t’a ngroh
Vjen me at dashninë si ditën kur t’kam njoh!
Vjen si arkë me gjethe që rrëzohen për tokë
Vjen me përkëthelje në gushë e në flokë .
Vjen edhe me shi e vetimë
Vjen edhe me yje t’strukuna n’vitrinë !
Veç në vjeshtë t’kam dashtë
Stinë tjera asht ditë
Herë me borë të bardhë
Herë me shpirt tuj ndritë
Herë kam vesh havër bojë ufull
Herë kam vu inxhitë
Kurrë pa kthy krytin mrapa a asht dikush tjetër
Kështjellë më ke pasë prej ditës kur kam vulos në letër!
E ti ushtar në fron me letra dashnije pa ndalë
Edhe kur ke ngrit zanin, ke thanë ma të bukurën fjalë!
Nuk të ndrroj në botë me asnji perri
E bukura jeme, të kam madhështi
Nanë e djelmve të mi, dora ime e djathtë
Ika në amshim edhe pse t’kam dashtë!
E unë….e unë
Edhe pse në prill ike
Veç në Vjeshta të kam dashtë !
Asht stinë me tanë ngjyrat
Asht stina ma e lashtë !
Tanë ngjyrat e jetës I ka
Edhe kur përshpëritet edhe kur dashunohesh pa za!
Veç n’vjeshtë dryni i hap tanë ngjyrat e Perendisë
Edhe me gjethet që bijnë n’tokë edhe me tanë nijansat t’qendisuna t’madhnisë
E unë…. veç n’vjeshtë t’kam dashtë!