Ulqin poezi

Pa u ndalë si mjellma  përqafon kaltërsitë e qiellit, Ledhaton rrezet e ndritura  që bien mbi te, Hedh ujin dhe

Jam lule e burgosur dhe po lypi liri E qes kokën time jashtë se nuk ka kush më ndalë Po

Nuk lodhem kurrë të shkruaj për ty Edhe kur më thojnë që po ia tepron Të kam xhanin tim të

Si m’ke nd’njef sot Ulqini im I gjithë populli ka ra n’dëshprim, E gjithë bota kemi një hall Me dalë

Një shllungë e bardhë bore ,mbi të kaltërtin qiell Lozë një valle të shpejtë ,mbi qiellin e Londrës Ngutet ia

Anglezt thojnë “never bite the hand that feeds you “ “Ulqinak….Kurrë mos e kafsho dorën që të ushqen.” Ejani, leni

I lumi ti zog me krah që fluturon, As kufinj as aeroplanin kurrë nuk e pret As corona as viza

E mbajshin në zemër si ma t’bukurin kujtim Ulqin e Shkodër si një vëlla dhe motër Në gjuhë dhe adete